Blij dat ik als parlementslid het verschil kan maken
Federaal parlementslid, gemeenteraadslid Antwerpen
Geboortedatum: 17 februari 1968, Borgerhout
Burgerlijke staat: gehuwd met Guy Fransen en mama van dochter Noor (°27/06/2002)
Korte bio:
Nahima Lanjri (Borgerhout, 17 februari 1968) is federaal parlementslid voor cd&v en gemeenteraadslid in Antwerpen. Lanjri studeerde voor licentiaat vertaler Nederlands, Frans en Spaans aan de Katholieke Hogeschool voor Vertalers en Tolken (KVH) in Antwerpen. Na enkele jaren gewerkt te hebben als galerijhoudster en leerkracht Nederlands als tweede taal, zette ze in 1992 haar eerste stappen in de politiek als kabinetsmedewerkster van minister Wivina Demeester. Daar werkte ze rond kansarmoedebestrijding, minderhedenbeleid, financiën en begroting. In 1999 maakte ze de overstap naar het Verbond van Katholieke Werkgevers (VKW), vandaag ETION, waar ze aan de slag ging als stafmedewerkster onderwijs en werkgelegenheid. In 2001 werd ze verkozen tot ondervoorzitster van cd&v en adviseerde ze toenmalig cd&v-voorzitter Stefaan De Clerck.
In 1995 zette ze de stap naar de actieve politiek en werd ze verkozen als gemeenteraadslid in Antwerpen waar ze nog steeds zetelt. Tussen 2013 en 2018 zetelde ze als districtsraadslid in Borgerhout. Vanaf 2003 mag ze ook een nationaal mandaat bekleden als lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers. Nahima Lanjri is sinds 2003 federaal volksvertegenwoordiger met uitzondering van de jaren 2007-2010 toen ze als senator aan de slag ging en ook het voorzitterschap van de commissie Sociale Zaken waarnam. Van 2014 tot 2019 was ze voorzitster van de commissie Naturalisaties in de Kamer. In het federaal parlement werkt Nahima Lanjri voornamelijk rond sociale zaken, werk, personen met een handicap, armoede en pensioenen. Ze was ook lang de migratiespecialist van cd&v. Als actief parlementslid heeft ze intussen ook een aantal wetten op haar naam staan.
Opleiding
Werkervaring
Mandaten
Engagementen
Weetjes:
Ik mag me voortaan eregemeenteraadslid van de stad Antwerpen noemen. De stad waardeert daarmee mijn inzet. Dertig jaar lang was ik gemeenteraadslid in Antwerpen en districtsraadslid in Borgerhout. Ik begon in 1994 en nam afscheid in 2024. Ik ben fier op die titel. Omdat ik als lokale bestuurder aardig wat kon meewerken aan het stedelijk beleid en vooral omdat je als gemeenteraadslid dicht bij de mensen bent. Waar ik me als politica nog altijd het best bij voel. Met mensen maak je beleid. Bedankt ook aan Pieter De Cock voor de mooie woorden van erkenning die u hier kan lezen in Het Laatste Nieuws. Ik ben een trotse Antwerpenaar, ik ben een trots eregemeenteraadslid. Bedankt aan alle mensen die me steunden.
Er is een begrotingsakkoord, en dat is goed nieuws. Niet alleen omdat ons land met een besparing van 9,2 miljard euro nu op koers zit om het Europees uitgaventraject te respecteren, maar ook omdat er met het familiekrediet en het meetellen van ziekte voor de pensioenmalus twee zaken zaken inzitten waar ik voor vocht in het parlement.
Op de Dag van de Ondernemer, een super initiatief van Unizo om ondernemers in de bloemetjes te zetten, ging ik op werkbezoek bij de firma Willems-Diels in Balen. Een bedrijf dat gespecialiseerd is in de installatie en verkoop van sanitair en verwarming.
Eerder trokken we met Vrouw & Maatschappij al op kroegentocht om onze campagne rond straatinitimidatie ‘Waar is Angela?’ op poten te zetten. Nu deelden we witte lintjes uit aan het station van Berchem. Want nog te veel vrouwen voelen zich onveilig in de publieke ruimte.
Ik woonde het bezoek bij van Women of the Sun (Palestina) en Women Wage Peace (Israël) in de Senaat.
De RTL-reportage getuigt zowel van een mentaliteitsprobleem ("ik ga niet werken want ik heb genoeg om rond te komen") als van een beleidsprobleem (een beleid van laissez-aller, laissez-passer). Gelukkig wil Arizona misbruiken kordaat aanpakken.
Door de beperking van de werkloosheidsuitkeringen in de tijd - wat voor alle duidelijkheid een goede zaak is - zullen vanaf januari gedurende 1,5 jaar ongeveer 184.000 mensen hun uitkering verliezen. Het spreekt vanzelf dat niet iedereen in die groep zomaar werk zal vinden en dat niet iedereen in die groep hetzelfde probleem heeft. Een oplossing op maat dringt zich dan ook op.
Uit de barometer van de POD Maatschappelijke Integratie bleek dat afgelopen jaar in slechts 54% van de leefloondossiers een GPMI (Geïndividualiseerd Project Maatschappelijke Integratie) werd afgesloten. Dat is een contract dat afgesloten wordt tussen het OCMW en de leefloongerechtigde waarbij men een individueel plan (meestal naar werk) probeert te maken voor die leefloongerechtigde.
Tegen 1 juli 2027 dreigen maar liefst 184.463 mensen hun werkloosheidsuitkering te verliezen. Gelukkig gaan OCMW's daarvoor extra geld krijgen. Toch betekent dit voor lokale besturen nog altijd een stevige uitdaging: er zal meer druk zijn op het leefloonbudget en er zal ook extra personeel nodig zijn om alle aanvragen te behandelen.