In Vlaanderen hebben zo'n 11.000 kinderen en jongeren een plek in een pleeggezin. Voor bijna 80% van de gevallen gaat het om langdurige pleegzorg, met een gemiddelde van zeven jaar. Toch hebben pleegouders bij langdurige opvang nog altijd geen volwaardig recht op ouderschapsverlof — terwijl pleegzorg minstens evenveel tijd en zorg vraagt als de opvoeding van een eigen kind. Ik wil pleegouders in het kader van langdurige pleegzorg hetzelfde recht op ouderschapsverlof geven als biologische ouders. Want wie zich inzet voor een kind, verdient gelijke rechten.
Vandaag kunnen pleegouders rekenen op een verlofstelsel dat eerder beperkt is en niet gelijkwaardig aan het klassieke ouderschapsverlof. Nochtans vragen de noden van een pleegkind vaak minstens evenveel zorg, tijd en betrokkenheid. De taken voor pleegouders zijn net dezelfde als die voor gewone ouders: kleren kopen, de inschrijving bij het gemeentehuis en de school, de mutualiteit, de dagelijkse zorg, kortom : de opvoeding. Alsof de te regelen administratie nog niet genoeg is, hebben pleegkinderen vaak ook al een rugzakje als ze in je gezin aankomen. En dat is ook helemaal geen probleem voor de gemotiveerde pleegouders maar een beetje meer tijd om samen met de kinderen door te brengen lijkt mij dan ook geen overbodige luxe.
Ik diende een wetsvoorstel in om pleeggezinnen de nodige ruimte en ondersteuning geven, met de mogelijkheid tot vier maanden ouderschapsverlof per ouder. Met dat wetsvoorstel wil ik dat pleegouders ook toegang krijgen tot het reguliere ouderschapsverlof, onder dezelfde voorwaarden als biologische ouders. Pleegouderschap is geen evidente keuze, noch een gemakkelijke opdracht. De gezinnen die een pleegkindje onthalen, doen dat met volle overgave en leveren dagdagelijks veel inspanningen voor een kind dat eigenlijk biologisch niet van hen is. Ze verdienen minstens dezelfde ondersteuning als elke andere ouder die zorgt voor een kind.
Het wetsvoorstel geldt voor langdurige pleegzorg – situaties waarbij het vanaf de start duidelijk is dat een kind minstens zes maanden in hetzelfde gezin zal verblijven. Zowel ouders die via de jeugdrechtbank als de erkende diensten voor pleegzorg of jeugdhulp zijn aangesteld, vallen onder de regeling. De maatregel zal het leven verbeteren van honderden pleeggezinnen in België. Ze krijgen zo niet alleen meer ademruimte, maar ook de erkenning die ze verdienen.
Mijn volledige wetsvoorstel vind je hier.
Ik ben dus tevreden dat ouderschapsverlof voor pleegouders ook mee in het paasakkoord is opgenomen en onlangs via een wet in de Kamer werd goedgekeurd.
In 2018 zorgde ik ook dat ze recht kregen op een soort geboorteverlof, namelijk pleegouderverlof (meer info hier). Pleegouders hebben vandaag ook al recht op pleegzorgverlof (6 dagen per jaar) maar het wordt hoog tijd dat ze volledig gelijkgesteld worden en dus net als alle andere ouders ouderschapsverlof krijgen voor kinderen jonger dan 12 jaar.
Ik kreeg ondertussen signalen dat de RVA tegen 1 juli misschien wel niet klaar zou zijn om de aanvragen te behandelen. Minister van Werk David Clarinval (MR) verzekerde me dat dat wel het geval zal zijn. Voor de ambtenaren zal het recht ook automatisch van kracht worden. Voor de zelfstandigen moet er een aparte wettekst komen, maar de minister liet verstaan dat die aanpassing er wel degelijk zal komen.
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.