In een recente bevraging van Caritas Vlaanderen gaf of 1 op 8 van de meisjes en vrouwen tussen 12 en 25 jaar aan dat ze al eens onvoldoende geld hadden om menstruatieproducten te kopen. Dit aantal loopt op tot 45% bij meisjes die in armoede leven. “Geen maandverband of tampons hebben wanneer je die nodig hebt heeft een enorme impact op gezondheid en welzijn." In mijn resolutie roep ik de verschillende regeringen op om meer aandacht moeten hebben voor dit probleem: “We moeten onderzoeken of OCMW’s via de apothekers menstruatieproducten kunnen verdelen voor vrouwen die ze niet kunnen betalen”.
Om de problematiek van menstruatiearmoede onder de aandacht te brengen, organiseert de Christelijke Mutualiteit (CM) in samenwerking met andere ziekenfondsen en Centra voor Algemeen Welzijnswerk (CAW’s) deze maand de campagne #MenstruatieMaart, in de maand van de Internationale Vrouwendag. Vorig jaar organiseerde ook Vrouw & Maatschappij al verschillende lokale acties om menstruatiearmoede aan te kaarten. Verschillende scholen bieden ook al gratis menstruatieproducten aan voor kwetsbare groepen.
De pijnlijke gevolgen van menstruatiearmoede zijn stress en angst voor lekken, hogere risico’s op infecties doordat tampons of maandverbanden langer dan aangewezen gebruikt worden en sociaal isolement of afwezigheid op school. Sommige meisjes kiezen als oplossing voor het gebruik van de pil omdat die wordt terugbetaald en dus goedkoper is dan menstruatiemiddelen. Dit is oneigenlijk gebruik en ook niet zonder risico, zeker voor jonge meisjes.
In mijn resolutie schuif ik twee dringende oplossingen naar voren die aansluiten bij concrete aanbevelingen uit de Interministeriële Conferentie Vrouwenrechten van februari 2021.
Lees hier de volledige resolutie.
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.