Buiten de eerste pensioenpijler - het wettelijke pensioen - bestaat er ook nog de tweede en derde pensioenpijler.
Tweede pensioenpijler
De tweede pensioenpijler is een extra pensioen bovenop het wettelijke pensioen, opgebouwd via je werkgever (bijvoorbeeld via groepsverzekeringen of pensioenfondsen). Werknemers kunnen worden aangesloten bij het pensioenplan van hun bedrijfssector of hun werkgever. Werknemers die geen of een laag aanvullend pensioen opbouwen bij hun bedrijfssector of hun werkgever, kunnen zelf voor een aanvullend pensioen sparen. Ook zelfstandigen kunnen op eigen initiatief aan pensioenopbouw doen.
Om een aanvullend pensioen op te bouwen, worden bijdragen gestort aan een pensioeninstelling. Dit is een verzekeringsonderneming of een pensioenfonds. Die belegt het geld en berekent de pensioenrechten van de aangeslotenen. Bij pensionering betaalt de pensioeninstelling het aanvullend pensioen uit: in één keer, als kapitaal, ofwel gespreid in de tijd, in renten.
De aanvullende pensioenen zijn gestoeld op een kapitalisatieprincipe. Werknemers sparen, en dat kapitaal groeit dankzij rendement. Via mijn resolutie wil ik ervoor zorgen dat iedereen recht krijgt op dit aanvullend pensioen, want dat is vandaag niet het geval.
Derde pensioenpijler
De derde pensioenpijler is het pensioensparen of langetermijnsparen. Het betreft het fiscaal gestimuleerde sparen dat iedereen op eigen initiatief kan doen bij een bank of een verzekeraar. Pensioensparen gebeurt via een pensioenspaarverzekering bij een verzekeringsonderneming of een pensioenspaarfonds bij een bank. Langetermijnsparen verloopt via een individuele levensverzekering.
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.