Mijn voorstel om het gebruik en de bekendheid van de Europese handicapkaart te promoten werd zopas unaniem goedgekeurd in het parlement. Personen met een beperking ervaren nog veel vooroordelen en discriminatie wanneer ze in de samenleving participeren. De Europese handicapkaart, waarmee mensen hun beperking kunnen aantonen, kan deze maatschappelijke drempels verder wegwerken. Mijn resolutie kreeg de steun van alle fracties.
De European Disability Card is een officiële kaart die mensen met een handicap kunnen gebruiken om hun handicap aan te tonen. Alleen personen die een erkende handicap hebben, kunnen er gebruik van maken.
“Of ze nu naar de supermarkt of hun favoriete museum gaan, op dagelijkse basis moeten personen met een handicap uitleggen dat ze een beperking hebben om gebruik te kunnen maken van de aangepaste dienstverlening. Denk hierbij aan het gebruik van het toilet, voorrang bij een lange wachtrij, een rolstoel of een kortingstarief. Niet elke handicap is immers zichtbaar. Dat is psychologisch belastend, schendt hun privacy en ontmoedigt hen om volop deel te nemen aan de samenleving. De EDC is dan ook een belangrijk instrument om de inclusie van personen met een handicap in onze maatschappij te bevorderen.”
Vandaag is de Europese handicapkaart nog onvoldoende gekend, zowel bij personen met een handicap als bij de dienstverleners. Slechts 14% van de personen met een erkende handicap in ons land bezit de kaart en ook de organisaties waarbij men hiermee terecht kan zijn beperkt. Nochtans blijkt uit studies dat de overgrote meerderheid van de gebruikers een positieve impact ervaart van de kaart en deze ook aanbeveelt aan anderen. Bovendien zijn ook dienstverleners die de EDC erkennen enthousiast over het project. Zij ervaren positieve publiciteit en worden aangezet om hun toegankelijkheidsbeleid te herzien.
Er zijn verschillende initiatieven nodig om van de Europese handicapkaart een succes te maken. “Door samen te werken met middenveldorganisaties zoals de VVSG of Unizo en door gerichte informatiecampagnes op te zetten, kunnen we de Europese handicapkaart op een grote schaal kenbaar maken. Hoe meer de EDC gebruikt wordt en hoe meer organisaties en gemeenten de kaart erkennen, hoe belangrijker de EDC zal worden als instrument. Mensen zullen sneller deelnemen aan activiteiten of organisaties bezoeken met een toegankelijkheidsbeleid waarvan ze gebruik kunnen maken op vertoon van hun EDC.”
Ook de dienstverlening die vandaag nog te vaak de wensen overlaat, moet aangepakt worden. Dat kan o.a. door een nieuwe toegankelijke website waarop mensen terecht kunnen voor de laatste informatie over de kaart en de voorbeelden ervan. Ook moeten mensen geholpen worden bij het aanvragen van de kaart. Hierbij kunnen de gemeenten, OCMW’s en ziekenfondsen een belangrijke rol spelen.
“De European Disability card heeft veel onbenut potentieel. Vandaag kunnen mensen hier enkel mee terecht in de cultuur-, sport-, en vrijetijdssector. Ook in andere domeinen zoals mobiliteit, de zorgsector, hulp- en veiligheidsdiensten en economie kan de EDC als hefboom dienen voor een meer inclusieve dienstverlening. Het is ook een uitdrukkelijke vraag van de gebruikers van de EDC om dit hulpmiddel ook in een andere contexten te kunnen gebruiken. Dit kan eenvoudig door de EDC ook te introduceren in deze domeinen en de kaart kenbaar te maken bij de betrokken dienstverleners.”
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.