cd&v wil het sociaal tarief voor energie grondig hervormen. Volgens ons moet het voordeeltarief ook aan het inkomen gekoppeld worden, en niet enkel aan het sociaal statuut dat iemand geniet. Het is essentieel dat het wordt toegekend aan wie het effectief nodig heeft.
Het sociaal tarief voor energie moet hervormd worden. Dat tarief is een elektriciteits- en/of aardgasprijs die aanzienlijk lager is dan het normale tarief voor personen of gezinnen met bepaalde uitkeringen. Het tarief wordt momenteel gekoppeld aan sociale statuten in plaats van aan het inkomen van gezinnen, wat leidt tot uitsluiting van bepaalde groepen, zoals werkende mensen met een laag inkomen. Zo kan iemand met een leefloon wél beroep doen op het sociaal tarief, terwijl gezinnen die werken aan een beperkt inkomen dat niet kunnen. Daar willen we nu verandering in brengen. Het is voor ons essentieel dat het sociaal tarief voor energie wordt toegekend aan diegenen die het ook effectief nodig hebben. En dat zijn niet alleen mensen met een sociaal statuut, maar evengoed mensen die werken en heel weinig verdienen.
We willen een rechtzetting van het huidige systeem dat zich baseert op sociale statuten en niet op inkomens. Dat systeem is momenteel te vaak een kwestie van erop of eronder, waardoor veel gezinnen die het nodig hebben, uit de boot vallen. Het systeem is vandaag te binair. Vandaag is het uitsluitend voorbehouden voor mensen met een sociaal statuut, terwijl we in de praktijk zien dat mensen met een even laag inkomen geen recht hebben op het sociaal tarief. Zo verdient een alleenstaande moeder die deeltijds werkt vaak nauwelijks meer dan een leefloon, maar heeft ze geen recht op het sociaal tarief omdat ze geen sociaal statuut heeft. Omdat ze probeert om als alleenstaande moeder toch nog voor zichzelf te zorgen en dus te werken, krijgt ze geen uitkering, en dus geen sociaal energietarief. Ze wordt dus quasi gestraft om te gaan werken. Zo worden inactiviteitsvallen in stand gehouden en wordt het bijna aantrekkelijker om niet te werken dan wel te werken, en dat kan écht niet.
Enkele cijfers over het sociaal tarief:
*Gebaseerd op de voordeligste tarieven van Engie, dit kan uiteraard verschillen naargelang de leverancier.
Voor de link naar mijn tussenkomst in de Commissie Energie, Leefmilieu en Klimaat: klik hier.
Voor de link naar het artikel op HLN: klik hier.
Voor de link naar de resolutie zelf: klik hier.
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.