Voor hetzelfde uur werk verdienen mannen gemiddeld nog steeds 5 procent meer dan vrouwen. Lees in mijn opinie in Doorbraak hieronder hoe ik dit wil aanpakken. Want vrouwen verdienen zekerheid en geen angst.
Vrouwen krijgen vandaag nog altijd een lager pensioen dan mannen. In België loopt het verschil op tot 25 procent, een rechtstreeks gevolg van de loonkloof tussen mannen en vrouwen. Een vrouw verdient, zo blijkt uit de cijfers van het Instituut voor de gelijkheid van vrouwen en mannen, gemiddeld zo’n 20 procent minder dan een man.
Voor hetzelfde uur werk verdienen mannen gemiddeld nog steeds 5 procent meer dan vrouwen. De verklaring daarvoor is tweeledig. Een deel daarvan valt rechtstreeks te herleiden tot discriminatie: vrouwen krijgen voor gelijkwaardig werk simpelweg minder loon.
Daarnaast zien we dat ze oververtegenwoordigd zijn in sectoren waar de lonen structureel lager liggen, zoals de zorg, de detailhandel en de schoonmaaksector. Aan die eerste ongelijkheid moet – eindelijk – een einde komen. Vanaf 1 januari 2026 wordt de Europese richtlijn rond loontransparantie van kracht en die verplicht bedrijven om dergelijke ongelijkheid bloot te leggen en aan te pakken.
Dat voornoemde verschil van 20 procent is ergens logisch als je weet dat vrouwen veel vaker deeltijds werken. Meer dan de helft van de vrouwen kiest – vaak noodgedwongen – voor een deeltijdse baan, tegenover slechts 14,3 procent van de mannen.
Dat vrouwen gemiddeld minder bezoldigde uren presteren, betekent niet dat ze minder actief zijn. Integendeel, ze nemen meer belangrijke zorgtaken op binnen het gezin en besteden gemiddeld zo’n 9,5 uur per week meer aan zorgtaken dan mannen. Maar het systeem beloont dat niet altijd evenredig. Vrouwen hebben geen boodschap aan ongerustheid of ideologische slogans. Daarom is het des te belangrijker om als beleidsmaker met concrete oplossingen te komen.
Er circuleren vandaag veel halve waarheden over pensioenhervormingen. Sommigen, vooral aan uiterst linkse zijde, roepen dat vrouwen alles zullen verliezen. Ze spelen in op onzekerheid en proberen uit de heersende angst politiek munt te slaan. Angst verandert niets, alleen gericht beleid dat ingrijpt waar het misloopt kan soelaas bieden.
Zo pleiten wij voor een pensioensplit bij pensionering die automatisch ingaat en voor iedereen geldt. Vandaag is het enkel een mogelijkheid. Je kan hier vrijwillig voor kiezen. Dat klinkt goed, maar in de praktijk zal net dat vrijwillige karakter vrouwen opnieuw benadelen. Je moet namelijk zelf uitdrukkelijk aan je (ex-)partner vragen of die instemt om de opgebouwde pensioenen te delen. En wie heeft daarbij de sterkste onderhandelingspositie?
We moeten daarom evolueren naar een systeem waarin zowel de wettelijke pensioenen als de aanvullende pensioenen automatisch eerlijk gedeeld worden tussen partners. Zowel als men gehuwd is, als wanneer men uit elkaar gaat. Want solidariteit binnen een gezin stopt niet aan het einde van een relatie.
Ook de aanvullende pensioenen moeten eerlijker verdeeld worden. Vandaag bouwt een vrouw gemiddeld maar de helft op van wat een man spaart in die tweede pensioenpijler. Dat komt niet omdat ze minder spaart, maar omdat ze vaker deeltijds aan de slag is, in sectoren waarbij een aanvullend pensioen vaak geen optie is. Wij willen dat elke vrouw – ongeacht sector of statuut – toegang krijgt tot een degelijk aanvullend pensioen. Geen privilege voor enkelen, maar een structureel recht voor iedereen.
Tot slot willen we ook een duidelijk signaal geven over gelijkgestelde periodes in het pensioenstelsel, zoals zorgverlof of ziekte. Die staan onder druk. Sommige voorstellen die circuleren, suggereren dat die periodes in de toekomst minder of zelfs niet zullen meetellen voor de opbouw van het pensioen, wat de toegang tot vervroegd pensioen zou bemoeilijken …
Voor ons is het duidelijk. Ten eerste: je kiest er niet voor om ziek te zijn! Dus mag je daar niet voor afgestraft worden. Ziekte mag niet leiden tot een lager pensioen. Ten tweede: draag ook zorg voor wie zorgt! Wie zorgt en zich inzet voor een ander – een kind, een zieke ouder, een partner – verdient waardering, niet financiële afstraffing.
We weten al dat het voornamelijk vrouwen zijn die zorgtaken opnemen. Hen op het einde van de rit belonen met een lager pensioen, is voor ons geen rechtvaardig beleid. Bij cd&v is het duidelijk: zorgen voor een ander moet ook betekenen dat je later goed voor jezelf kan zorgen, en dat kan je alleen als je een pensioen geniet waarbij die periodes van zorg meetellen.
We bouwen aan een samenleving waar vrouwen niet moeten kiezen tussen carrière of gezin, tussen zorgen of zekerheid. Waar eerlijkheid en waardering ook na de loopbaan voelbaar zijn. Daarom blijf ik mij elke dag inzetten om beleid te voeren op maat van de mensen en dus ook op maat van vrouwen.
Want vrouwen verdienen geen angst. Ze verdienen zekerheid. Ook voor hun pensioen.
Bron: https://doorbraak.be/vrouwen-verdienen-geen-angst-maar-zekerheid
We zijn het er allemaal over eens: het hoge aantal langdurig zieken in ons land is een ernstig probleem. Niet alleen maatschappelijk, maar ook financieel. Als we onze sociale zekerheid betaalbaar willen houden en onze begroting op orde willen brengen, kunnen we dit niet langer laten aanslepen.
Het verouderde systeem van ziektepensioen voor ambtenaren verdwijnt definitief. Ik kaart dit probleem al sinds oktober 2022 aan, diende hierover een resolutie in en zorgde er met cd&v voor dat de volledige afschaffing van het ziektepensioen ook in het regeerakkoord kwam. Ik ben dan ook tevreden dat de instroom van ambtenaren in het ziektepensioen gestopt wordt, maar het werk is nog niet af.
Heb jij nog maaltijd- of ecocheques die vervallen zijn? Je kan die binnen de 3 maanden na verval reactiveren, daarna niet meer. Nu blijven die ongebruikte middelen, miljoenen, bij de uitgiftekantoren zitten. Dat mag wettelijk niet. Daarom dien ik opnieuw een wetsvoorstel in om het bedrag van de niet-opgebruikte cheques te schenken aan de voedselbanken.