Deze week vernamen we dat er in 2020 een steekproef is geweest van het RIZIV waarbij werd vastgesteld dat heel wat mensen onterecht een ziekteuitkering ontvingen. De Kamercommissie Sociale Zaken heeft nu beslist hoorzittingen te organiseren over het rapport van de Dienst voor Geneeskundige Evaluatie en Controle (DGEC) over langdurige arbeidsongeschiktheid. Tijdens het actualiteitsdebat drong ik er al op aan om alle actoren te horen, zowel het RIZIV als de mutualiteiten, om duidelijkheid te krijgen over zowel het rapport uit 2020 als over de huidige stand van zaken.
Er was al een eerste rapport dat we eind vorig jaar hebben besproken. Dat was een rapport van 2024 van het RIZIV, waarin een steekproef werd gedaan. Daaruit bleek dat ongeveer een kwart van de mensen eigenlijk zou kunnen werken en een ander kwart na een bepaalde periode. Uit die vorige steekproef bleek dat de interpretatie van de term arbeidsongeschiktheid verschilt naargelang de steekproef wordt uitgevoerd door het RIZIV dan wel door de mutualiteiten. Ik heb voorgesteld om de definities op elkaar af te stemmen en de doelgroepen met elkaar te vergelijken, zodat we geen appelen met peren vergelijken.
Gisteren dook plots een ander rapport op, een veel ouder rapport van 2020. Daaruit bleek ook dat meer dan de helft van de mensen die gecontroleerd werden door het RIZIV, zouden kunnen werken. Hoewel er vragen gesteld kunnen worden bij de manier waarop dit onderzoek gevoerd werd, toont dit aan dat we er nog lang niet zijn als het aankomt op de begeleiding van langdurig zieken.
Vandaag zitten we al met 585.000 langdurig zieken. Dat cijfer moet omlaag. Dat is ook de betrachting van deze regering. Iedereen moet zijn verantwoordelijkheid nemen: de zieke zelf, maar ook de werkgever, de artsen en de ziekenfondsen. Alleen zo krijgen we dat cijfer naar beneden en kunnen we tot een werkzaamheidsgraad van 80% komen en onze begrotingen op orde krijgen. Maar volgens de rapporten die we gezien hebben, is er helaas nog een lange weg te gaan.
Lees hier het verslag van het actualiteitsdebat over het RIZIV-rapport over de langdurig zieken.
De inkomensgarantie voor ouderen (IGO) is er voor mensen die met een te laag of geen pensioen moeten rondkomen. Toch krijgen mensen die eerst hun spaargeld gebruiken om de kosten voor hun dagelijks leven te betalen, soms jarenlang geen recht op die steun. Via mijn wetsvoorstel wil ik dit verhelpen.
De plenaire zitting van de Kamer heeft mijn amendement goedgekeurd dat de opname van het palliatief verlof flexibiliseert. Elke maand nemen meer dan 300 mensen dit verlof op. Dankzij de flexibilisering zal het verlof voortaan ook per week – of een veelvoud daarvan – kunnen worden opgenomen. Vandaag kan dat enkel per maand. Deze hervorming gebeurt tegelijk met de mogelijkheid om rouwverlof op te nemen op de dag van een geplande euthanasie.
Vandaag moeten vaders na twintig dagen het werk hervatten. In het geval van de hospitalisatie van het kind is er onvoldoende tijd om het werk te combineren met enerzijds het gezinsleven en anderzijds de bezoeken aan het ziekenhuis.