Deze legislatuur zijn we gestart met een voorzichtige onthouding op het bestuursakkoord van de Antwerpse coalitie. Want in het bestuursakkoord stonden aardig wat die ook in ons cd&v-verkiezingsprogramma stonden. Maar het perspectief voor een groenere, mobielere, verkeersveiligere, properdere stad dat werd geschetst aan het begin van de legislatuur, zien we niet.
Het mag gezegd worden, een paar keer vonden we dit bestuur als partner om een aantal van onze voorstellen te realiseren. Een daklozentelling, het investeren in onze nightlifescene, een begin van rolstoeldeelfietsen, het bannen van gokkantoren in de nabijheid van scholen en de uitrol van de EDC-kaart. Maar we hadden graag gezien dat er méér werd geluisterd naar onze voorstellen. Want de uitdagingen waar we als stad voor staan, blijven ook na al de crisissen die we doormaakten, niet min. En het is pas in tijden van crisis dat een bestuur wordt uitgedaagd om keuzes te maken. Het werd langzaam duidelijk dat dit niet altijd keuzes waren die wij zouden maken.
Veel groener, verkeersveiliger, properder, betaalbaarder, hechter, is onze stad niet geworden. Na zes jaar bestuur kan een jong gezin niet zeggen dat ze gemakkelijker een betaalbare woning vinden. Na zes jaar bestuur kan een fietsmama bezwaarlijk zeggen dat ze haar kind veiliger naar school kan brengen. Na zes jaar bestuur laveren senioren nog steeds door opengebroken straten of straten die er vaak vuil bij liggen.
Maar, de investeringsagenda, die moest en zou uitgevoerd worden. En dat voelt toch wat wrang met de discussies van vorig jaar in het achterhoofd. Moest er vorig jaar niet fors bespaard en gesnoeid worden? Bij cultuur, bij jeugd, … Waarom steek je dan nu geen tandje bij in al die beleidsdomeinen die al zo lang in moeilijk vaarwater zitten? Waarom ook niet extra investeren in een meer en nabije dienstverlening?
Kortom, dit bestuur investeert dus wel, maar verbindt niet. Er is cement tussen de stenen gestoken, maar niet tussen de mensen… .
Lees meer op HLN
Lees meer op cd&v Antwerpen
We zijn het er allemaal over eens: het hoge aantal langdurig zieken in ons land is een ernstig probleem. Niet alleen maatschappelijk, maar ook financieel. Als we onze sociale zekerheid betaalbaar willen houden en onze begroting op orde willen brengen, kunnen we dit niet langer laten aanslepen.
Het verouderde systeem van ziektepensioen voor ambtenaren verdwijnt definitief. Ik kaart dit probleem al sinds oktober 2022 aan, diende hierover een resolutie in en zorgde er met cd&v voor dat de volledige afschaffing van het ziektepensioen ook in het regeerakkoord kwam. Ik ben dan ook tevreden dat de instroom van ambtenaren in het ziektepensioen gestopt wordt, maar het werk is nog niet af.
Heb jij nog maaltijd- of ecocheques die vervallen zijn? Je kan die binnen de 3 maanden na verval reactiveren, daarna niet meer. Nu blijven die ongebruikte middelen, miljoenen, bij de uitgiftekantoren zitten. Dat mag wettelijk niet. Daarom dien ik opnieuw een wetsvoorstel in om het bedrag van de niet-opgebruikte cheques te schenken aan de voedselbanken.