In het parlement vroeg ik aandacht voor een zeer belangrijk onderwerp: de discriminatie en het geweld waar vrouwen met een handicap mee te maken hebben. Uit het parallel rapport dat Unia heeft opgesteld voor het Committee on the Elimination of Discrimination against Women van de Verenigde Naties, blijkt dat vrouwen met een handicap een hoger risico lopen op discriminatie en geweld dan mannen. Dit zijn verontrustende vaststellingen die we niet langer kunnen negeren.
Vrouwen met een handicap worden vaak uitgesloten van de arbeidsmarkt en als ze toch een baan vinden, gaat het in 55% van de gevallen om deeltijds werk, in vergelijking met 22% van mannen met een handicap. Ze hebben ook minder kansen om aan de slag te gaan in maatwerkbedrijven (30%) en bij de federale overheid (45%). Het is duidelijk dat er meer maatregelen nodig zijn die rekening houden met de specifieke kwetsbaarheden van vrouwen met een handicap.
Daarnaast lopen vrouwen met een handicap ook een veel hoger risico om slachtoffer te worden van seksueel misbruik en geweld dan andere vrouwen. Diensten die vrouwen bijstaan die slachtoffer zijn geworden van geweld, zijn vaak niet aangepast aan de noden van vrouwen met een handicap en zijn zelfs niet toegankelijk voor hen. Voor meisjes en vrouwen die in instellingen verblijven is het vaak bijzonder moeilijk om geweld aan te klagen omdat ze onvoldoende toegang hebben tot rechtsmiddelen en mogelijkheden om dit te melden en aangifte te doen.
Het gebrek aan statistieken over geweld tegen vrouwen met een handicap is verontrustend. Uit onderzoek in Vlaanderen blijkt dat vrouwen met een handicap vaker het slachtoffer worden van geweld en seksueel misbruik dan andere vrouwen. Het is van essentieel belang dat ook op federaal niveau statistieken worden bijgehouden over geweld, zowel seksueel als andere vormen van geweld tegen vrouwen met een handicap. Meten is weten.
Daarom vroeg ik aan de bevoegde minister, Karine Lalieux om actie te ondernemen om vrouwen en meisjes die geconfronteerd worden met (seksueel) geweld, een gegarandeerde toegang te verlenen tot rechtsmiddelen en diensten die vrouwen bijstaan die het slachtoffer zijn geworden van geweld. Dit geldt ook voor vrouwen en meisjes met een handicap die in instellingen verblijven.
Lees hier de tussenkomst in de commissie.
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.