Met mijn resolutie hervormen we het sociaal energietarief zodat iedereen die het nodig heeft, er ook recht op heeft. Ik riep de minister van Energie dan ook op om vaart te maken met de uitvoering ervan, want we hebben geen tijd te verliezen.
In april werd in de plenaire zitting van de Kamer mijn resolutie goedgekeurd om het sociaal energietarief te hervormen tot een rechtvaardiger getrapt systeem, enkel Groen-Ecolo, PS, PVDA-PTB en DéFI stemden tegen. Het huidige sociaal tarief is een elektriciteits- en/of aardgasprijs die aanzienlijk lager ligt dan een commercieel tarief en bedoeld voor personen of gezinnen die bepaalde uitkeringen ontvangen. We willen met deze hervorming van het sociaal energietarief twee dingen doen: enerzijds zorgen we ervoor dat werkende mensen met een laag loon, die moeite hebben met het betalen van hun energiefactuur maar die momenteel uit de boot vallen, wél beroep kunnen doen op het sociaal energietarief. Ook zullen mensen die eigenlijk geen recht hebben op het sociaal tarief, uit het systeem worden gehaald. Anderzijds werken we inactiviteitsvallen weg met een getrapt systeem; wie werkt, mag niet slechter af zijn dan wie niet werkt. Zo zorgen we voor betaalbare energiefacturen voor wie het nodig heeft.
Ondertussen staat de winter voor de deur en heeft minister van Energie mijn resolutie nog altijd niet uitgevoerd. Ik vroeg hem in de commissie Energie dan ook om voortgang te maken met het overleg, niet te talmen en zo snel mogelijk, liefst begin volgend jaar, een voorstel ter hervorming van het sociaal tarief bij het parlement in te dienen. Want zolang de voorgestelde hervorming niet wordt uitgevoerd, hebben personen met een zeer beperkt inkomen geen recht op het sociaal tarief, terwijl sommigen met een sociaal statuut en een hoger inkomen wel het sociaal tarief genieten. Dat is niet eerlijk en moeten we aanpakken. De minister antwoordde mij dat hij nog in overleg moet gaan met de betrokken partijen (administraties, armoedeorganisaties enz.). Een weinig bevredigend antwoord in mijn opinie als je weet dat de deadline voor de invoering van de nieuwe maatregelen in de resolutie werd vastgelegd op 1 januari 2026 (binnen minder dan 3 maanden al). Ik zal de minister binnenkort dan ook opnieuw ondervragen en hopelijk kan hij ons dan wel wat goed nieuws brengen.
Werknemers die door ziekte of medische klachten dreigen uit te vallen, moeten de mogelijkheid krijgen om tijdelijk minder te werken zonder meteen volledig uit de arbeidsmarkt te verdwijnen. Dit wil ik mogelijk maken met de arbeidsparticipatietoeslag (APT). Het proefproject met de APT zal op 1 januari 2027 van start gaan. Het wettelijk kader daarvoor wordt na het zomerreces aan de Kamer voorgelegd.
Vier op de tien Belgische ondernemingen slaagt er niet in om de wetgeving rond de re-integratie van langdurig zieken om te zetten in de praktijk. Ze geven aan dat aangepast werk voorzien in hun organisatie zo goed als onmogelijk is. Dat blijkt uit het verzuimonderzoek van welzijns- en preventiedienst Mensura. Slechts twaalf procent van de bedrijven kan een volwaardig ‘collectief re-integratiebeleid’ voorleggen.
Van werknemers die minder dan een jaar ziek zijn, maakt maar een tiende gebruik van de optie om deeltijds weer te gaan werken. Nochtans ligt daar de sleutel om niet langdurig uit te vallen.