In België lijden 9.000 mensen aan anorexia
Erg slanke en magere modellen vormen voor miljoenen vrouwen en meisjes ter wereld het ideaalbeeld. Heel wat jonge vrouwen voldoen dan ook niet aan het ideaalbeeld dat hun door mannequins en de mode wordt voorgespiegeld. Wat erger is: in België lijden 9 000 mensen aan anorexia nervosa. In 80 tot 95% van de gevallen gaat het om vrouwen, waaronder 90% adolescenten. Daarom nam ik samen met collega’s uit de Senaat het initiatief om een resolutie op te maken, die in de commissie al werd goedgekeurd.
In de resolutie zijn verschillende maatregelen opgenomen:
- een gedragscode voor de mode-industrie waarin staat dat vrouwen met een BMI lager dan 18 worden geweigerd
- een studie uitvoeren naar pro-ana-websites (websites die anorexia promoten)
- preventiecampagnes en sensibiliseringscampagnes bij artsen, leerkrachten en schoolpsychologen
- ...
Lees meer.
Einde van de hongerstaking – wanneer komt omzendbrief?
Anorexia – honger – hongerstaking, vergeef me de link… Hongerstakingen op zich, hoe dramatisch ook, kunnen niet goedgekeurd worden. Hongerstaking kan en mag niet gebruikt worden als drukkingsmiddel om individuele regularisaties of algemene politieke beslissingen af te dwingen. Maar het is wel een duidelijk signaal aan de overheid van de impact van het uitblijven van de regularisatie-omzendbrief. Zo ook de hongerstaking in de Begijnhofkerk.
Na 56 dagen aanvaardden de hongerstakers daar het laatste voorstel van de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ). Ze krijgen een verblijfsvergunning van negen maanden en een tewerkstellingsattest C. In geval van een vlotte integratie kan de verblijfsvergunning verlengd worden tot één jaar. Ze wilden met de hongerstaking hun roep naar een humaan migratiebeleid en duidelijke regularisatiecriteria kracht bijzetten. Op dinsdag 30 juni bracht ik samen met Sabine de Bethune een bezoek aan de hongerstakers. Ik drong in de Senaat nogmaals bij minister Turtelboom aan om nu spoedig met de beloofde regularisatie-omzendbrief te komen. Er is er dringend nood aan objectieve criteria. In het verleden diende ik hier ook een wetsvoorstel over in.
Lees meer.
Studentenarbeid vereenvoudigen
De regelgeving inzake de studentenarbeid is een regelgeving die door de jaren heen vrij complex is geworden. Voor zowel student, werkgever, sociaal secretariaat als overheid is deze regelgeving niet altijd gemakkelijk te begrijpen of te controleren. Om deze reden willen we de bestaande regelgeving vereenvoudigen. Dirk Claes, Wouter Beke en ikzelf dienden hiervoor een wetsvoorstel in.
Onze visie: de huidige twee termijnen van 23 dagen worden samengevoegd tot één termijn van 50 dagen gedurende het ganse jaar. De studenten kiezen zelf wanneer ze werken! Om de controle mogelijk te maken voeren we een studentenjobkaart in. Zo kan de werkgever eenvoudig nagaan of de student nog geen 50 dagen heeft gewerkt aan het voordelig tarief voor jongeren.
Lees meer.
Bezoek opvangcentrum Steenokkerzeel
Op 30 juni bezocht ik het opvangcentrum in Steenokkerzeel. Het opvangcentrum organiseert de eerste opvang voor een vijftigtal niet-begeleide buitenlandse minderjarigen. De opvang is er beperkt in de tijd (in principe twee weken) namelijk zolang als nodig om voor hen een voogd te vinden en een individueel traject uit te werken. Er wordt in het OOC (Oriëntatie – en observatiecentrum) een profielschets van de minderjarige gemaakt en men gaat na of de minderjarige in een situatie van kwetsbaarheid zit (observatie). Op basis van deze observatie zal men bepalen naar welke opvangstructuur de minderjarige kan worden doorverwezen (oriëntatie).
Ik diende ook twee wetsvoorstellen (wetsvoorstel 1 en 2)in én een resolutie over de bescherming van de NBMV. Deze krijgen steun vanuit de meerderheid en oppositie.
Lees meer.
Hoe veilig is ons bloed?
Op 21 mei heeft de gezamenlijke commissie volksgezondheid van de Kamer en van de Senaat Dr. Benjamin Richard ontvangen. Dokter Benjamin is internationaal medisch directeur van het Internationale Rode Kruis. Hij heeft in zijn uiteenzetting gewezen op het feit dat men momenteel onvoldoende zekerheid heeft omtrent de veiligheid van bloedproductie op basis van de bestaande testmogelijkheden en dat een behoorlijk percentage van mogelijke besmetting door de mazen van het net glipt.
Het gebruik van pathogene inactivatie bij bloedplasma – wat de veiligheid verzekert – werd reeds op 11 juli 2007 met een Ministerieel Besluit goedgekeurd. Voor bloedplaatjes werd dit wetgevend kader echter nog niet aangepast. Ik ondervroeg hierover de minister.
Lees meer.
Waarom menselijke cellen politiek belangrijk zijn.
Orgaantransplantatie en navelstrengbloed redden levens. Sinds 1986 kent België een wet over de orgaantransplantatie. In 2007 stonden 291 Belgen één of meerdere organen af na hun dood. Daardoor werden de levens van zo’n 1.000 mensen gered. Nooit eerder was het aantal zo hoog. Of nog: de transplantatie van stamcellen uit navelstrengbloed werd ontwikkeld als alternatief voor de transplantatie van stamcellen uit beenmerg of bloed. Stamcellen zijn 'voorlopercellen' die zich in de juiste omstandigheden kunnen omvormen tot verschillende weefseltypes zoals zenuwcellen, spiercellen, kraakbeen, bloedcellen en vele andere waaronder insulineproducerende cellen. Het onderzoek naar stamcellen is onder meer voor diabetespatiënten ongelooflijk belangrijk.
Ondertussen staat de wetenschap uiteraard niet stil. ‘Cellen en weefsels’ zijn een dankbaar onderzoeksgebied. Een nieuw wettelijk kader dringt zich dan ook op. Wat is de rol van de overheid? Waar zijn de grenzen van de privésector? Wat mag en wat mag niet? In de commissie Sociale Zaken bespraken we de afgelopen maanden enkele wetsvoorstellen over ‘cellen en weefsels’, waaronder één van mijn wetsvoorstellen. Ondertussen groeide hieruit een gemeenschappelijk wetsvoorstel. We hopen dit voorstel nog voor het reces te stemmen.
Lees meer.
De buurtbewoners van Eksterlaer in Deurne zijn ongerust over het woonuitbreidingsgebied. Zal de buurt nog leefbaar blijven?
In het RSA staat dus dat Eksterlaer moet ontwikkeld worden volgens het principe “Ecostad”, zoals dit ook geldt voor Prestibel op Linkeroever en de Kop van Spoor Noord. Er moet een park met woningen komen. De realiteit is totaal anders, want op de plannen is geen park te bespeuren. Al evenmin kan er, gezien het aantal geplande wooneenheden (bijna 600) sprake zijn van een lage concentratie aan voorzieningen.
Tijdens de themacommissie hierover hebben wij hierover met de bevoegde schepen van gedachten gewisseld en onze bekommernis meegedeeld.
In Antwerpen hebben we nood aan meer woningen , maar dit mag de leefbaarheid van een buurt niet in het gedrang brengen.
